Os cidadans.
O músico.
O músico está bébedo.
Lanzóunos misís con forma de La.
Escribíu a letra máis dolorida sobre a faz dá terra.
Acompaña as melodías
con estribillos de longos berros.
Chea o auditorio de ideas,
gústalle estimular o que os demás non se atreven.
Toca os seus instrumentos
con dionisíacas cicatrices nos dedos.
Arróxase con valentía ó matadero,
nunca sabe se os aprausos daranlle a vida ou traeranlle a morte.
E aquí ven outra vez a carga…
Non sen antes dicir, que moitas gracias a todos por vir.
O Matemático.
Con todas as cantidades de variables, o suplicio das probabilidades
levóuno a simplificarse a enésima potencia.
Perdeu o sentido do seu cálculo
Porque a norma non tivo veracidade.
¡Aquí si! ¡Señor matemático!
¡Aquí, o orden dos factores si altera o producto!
A súa maquiniña para calcular,
chea de polvo no recuncho sucio das suas lamentacións,
reprícalle cunha sóa protesta:
¡Error! ¡Señor matemático! ¡Error!
O Cociñeiro.
Coas túas bagoas
poño a hervir o meu corazón.
Sazono con fina sal a dor das heridas.
O pracer chega o coller o coitelo…
Coa destreza que ti me ensinaches
desparramo o meu odio con certeiros aluvións prateados.
A sangue que verten as miñas entrañas
demostra o suculento que é para mín este prato.
¡Qué aproveite meu amor!, ¡felicitacións para o cociñeiro!.
O durmido.
O que está sobre a cama é o durmido,
chegou envolto en medo,
pasou polas nosas mans
e xa fai duas luas cheas
que está a soñar.
Uns din que co amor que nunca tuvo,
outros que cos castigos que ten merecido;
incluso os hai que pensan que deixou de ser home,
que é a luz cegadora que lles apunta os ollos.
Eu pola miña parte manteño o control,
porque onde non poden chegar hai un soño dentro de outro soño.
¡Máis desperto, canto máis durmo!
¡Máis desperto, canto máis durmo!
¡Máis desperto, canto máis durmo!
Vos será máis comprensible cando vos veñades abaixo.
O trapecista.
O trapecista volveu saltar.
As caras de asombro son as que máis lle compracen.
Séntese afortunado, e mellora con cada aprauso.
Concentrado coma un caracol,
surca o aire dun divertido cirque du soleil.
As pinturas máis famosas crean seres coa sua nova cara,
e as cores que lanza hacia o triste e repetitivo teito
amósannos a súa especial virtude.
¡Quén poidera chegar tan alto!
¡Quén poidera chegar tan alto!
O Olleador.
Xa estás peinado e limpo,
o teu soriso de xeo e inigualable,
afía ben o teu discurso e prepara as tuas botas de suela imperial,
moi forte terás que pisar se queres convencer ó olleador.
Escollerache, pode ser, pero; recorda ben,
o teu único obxetivo nesta empresa é desfacerte da tua humanidade;
o olleador o vera con claridade na tua mirada,
estás completamente preparado,
¡asegúrocho!, ¡asegúrocho!
só tes que soltarte un pouco.
Pronto veranche en acción…
Desearíache sorte pero sei que o tes todo ben previsto.
Se non sempre che quedara un plan alternativo
Sei dun que che vai coma anel o dedo…
O cuentista.
Todos estamos cheos de historias que contar
Uns aventuras e viaxes,
outros encruzilladas e dilemas,
anécdotas dunha vida desvergonzada ou noites de amor e fala.
Onte coñecin o home das vidas inventadas,o cuentista, o pregoneiro dos soños curiosos.
Toma esta copa da verdade e séntate o meu carón, escoita o que che ten que contar.
O Barqueiro.
Dende pequeno emocionaballe o mar
Tanta enerxía nun pedaciño de mundo…
¡Surcaréino pronto! Dicíalle ao seu querido papaito .
¡Sempre co corazón limpo, sempre coa cabeza erguida! Contestáballe cheo de experiencia…
Suas mans agora fortes portan suas esperanzas en forma de madeira.
Abanease artísticamente coas gaivotas sempre confesoras por banda sonora.
É a frecha trepidante e sinuosa que desexa chegar o máis hondo do centro da diana…
O mellor de todo… regálanolo con candidez, nos temos a oportunidade;
Bríndanola todos os fins de semana coa chegada dos silbidos invisibles e os matices seductores…
Tan cerca como anos de meditación… Meditación…
Eu tamén tiven un pai, cando él, nas rocas máis fermosas de S.Vicente do Mar e todavía cos pes mollados, contábame toda esta historia eu, sempre lle preguntaba:
¿Cómo un simple barqueiro é capaz de facer todo iso?
O ciclista.
Xa son moitos os anos dedicados a sufrir.
¡Sempre escalando, sempre escalando!
Có suor cegando os meus ollos,
coa lingua chea de sal.
Os meus brazos bicolor queren recibir o que merecen.
Non vai pasar, dende hoxe expando o meu corazón
e, que bombee sangue, que bombee toda a sangue do mundo;
que me faga sorir, que me fortalezca para chegar o máis pleno a meta.
Son só desexos dun que pedalea,
do que viaxa nos lomos da esperanza.
O meu corpo está limpo, miña mente ferve, ferve, ferve…
A miña bicicleta necesita unha renovación,
unhas mans coidadosas e precisas.
É o meu futuro o que está en xogo.
É o futuro do ciclista.
sábado, 27 de marzo de 2010
Poemario. Asunciones
Asunciones.
Todo Pasa
Al nacer,largo camino
Todo pasa
Crecimiento, experiencias
Todo pasa
Descubrimiento, ilusión
Incertidumbre, emoción
El calor, ¿abrasa ?
La presión, ¿dudas ?
Avanza, incesante, inagotable
Fluye, ¿lo sientes ?
Es como una flecha
¿está tenso tu arco ?
Dispara, no temas
Acertarás, no sufras
Quizás ya esté clavada
Todo pasa
¿quedarán marcas ?
Ahora no lo piensas
Es fácil, ¿el futuro ? Vendrá, será, pasará
Son muchos los deseos
¡lucha !, hasta el final
si no lo consigues
no te preocupes, o ... ¿si ?
Todo pasa
Ojala
Está en el aire
En tus huesos
Ese alo de belleza
Belleza desbordante
Como la plenitud del mar
Como el placer de un beso
Lágrimas interiores, felicidad
Se me inunda el pecho
Ojala, ¿ sueño ?
Si la realidad
Es este feliz sueño
No despertaré
Hasta que así sea
Ojala, y pueda soñar despierto.
Emporio
« Como explicarlo
Rosas silvestres, plateadas
Uvas de oro
Telares de seda satinada
Cuatro,¡incluso más !, amparadoras manos »
Dime sólo una cosa
Has visto el aguijón del escorpión
Los ojos del sin sentido
¿Has hecho algo para todo ello ?
¿Importa el valor ?
¿Valoras lo importante ?
No sabes su significado
Para qué, verdad
sólo hay brillo a tu alrededor
A fin de cuentas...
Es duro, triste
¿qué haras cuando el polvo se introduzca por tus ojos ?
Una mirada vacía en el reflejo
Recordarás para siempre esa cicatriz
Valóralo
Rayo
Mi expresión no dice nada
Sólo observo
Helado el corazón siento
Lo vanal, lo hueco
Se pierde y pierde
Como el rumor del viento
Quiero respirar con la tormenta
Que cale mis huesos
Que desate mis adentros
La mueca de tu cuerpo.
Visita
Tengo que decirte una cosa
¿Sabes qué ?
Ha venido, dijo que se iba
Pero no es tan sencillo
Todo depende de ti
Es tu mente la que suda
La que te encierra
Tú debes conseguir la llave
Puede ser que incluso aparezca en la puerta
El cielo brillará de otra forma
Respirarás
Sólo quiere que le indiques la salida.
Mi corona
El dolor asola tu mente
Puedes hundirte
Formar parte de nuestro reino
Estarás contento
Nosotros te comprendemos
Acomódate en el regazo de éste tu viaje
Eres tú el que elige...
No, al menos por ahora no
Hay pequeñas cosas
Supongo insignificantes allí
Capaces de raptarme
De cambiar todo
Un trono, mi paraíso
Puede existir, será mío y del que quiera venir
Os lo aseguro : no os arrepentiréis
Quiero que todos estéis orgullosos
Y no de mí
Yo tengo mi corona.
A lo lejos
Cuando todo esto pase
Cuando en mi cabeza haya menos sueños
¿Abriré los brazos ?
Sin ser parte de todo o de algo quizás de nada
¿Orgulloso o arrepentido ?
¿Aspirado o airoso ?
¿Estudio o trabajo ?
¿De naranja o de limón ?
¿Amor alrededor ?
¿Odio dentro y fuera ?
¿Vivo o muerto ?
Disfrutaré viendo aquellas fotos
Cuando lo de adelante sea lo que predomine
Cegaré mis ojos
Sobre tus perplejos ojos
Sobre el cuarto desconocido
La ruleta está girando
La noria está girando
Lánzala
¿Lánzate ?
Tal vez miedo
Yo estoy preocupado
La sangre de la herida
La bellota bajo esos sucios dientes
Estoy temblando
La hipocresía del cuerpo
Una mente sin volante
Un coche con caballos
Un carruaje
Yo estoy preocupado
El día del dolor
El día del dolor
No quiero más por favor
Creo que voy a reventar
Muy amable gracias
A su gusto y deseo
Las vendas por fin se han roto
Es sólo un simple coágulo...
Asco
La mierda lleva a la mierda
La fruta podrida es como un perfume
Me encanta tu olor
Cuando las hojas caigan
Resbalarán entre tus manos, sucias
Un feto en desarrollo
¿Futuro o perdición ?
La mierda lleva a la mierda.
Incesante
Me quema no poder quererte
Me siento tan unido a ti
Como un perro a un gato
No sé si deliro, pero así es
Tú no tienes la culpa y lo sé
Ahora más que nunca
La carne es también excitación
Yo he decidido esto
Lo más duro es que creo que me he llevado a la infelicidad
Más aún, a la incertidumbre
Has puesto el listón muy alto
¿Volver ?
Despeñarme o colmar la cima
Ahora es demasiado arriesgado, en todos los aspectos
Para mí, para ti más aún
Puede que sea un estúpido por escribir esto
Quiero gritar, quiero gritar.
Todo Pasa
Al nacer,largo camino
Todo pasa
Crecimiento, experiencias
Todo pasa
Descubrimiento, ilusión
Incertidumbre, emoción
El calor, ¿abrasa ?
La presión, ¿dudas ?
Avanza, incesante, inagotable
Fluye, ¿lo sientes ?
Es como una flecha
¿está tenso tu arco ?
Dispara, no temas
Acertarás, no sufras
Quizás ya esté clavada
Todo pasa
¿quedarán marcas ?
Ahora no lo piensas
Es fácil, ¿el futuro ? Vendrá, será, pasará
Son muchos los deseos
¡lucha !, hasta el final
si no lo consigues
no te preocupes, o ... ¿si ?
Todo pasa
Ojala
Está en el aire
En tus huesos
Ese alo de belleza
Belleza desbordante
Como la plenitud del mar
Como el placer de un beso
Lágrimas interiores, felicidad
Se me inunda el pecho
Ojala, ¿ sueño ?
Si la realidad
Es este feliz sueño
No despertaré
Hasta que así sea
Ojala, y pueda soñar despierto.
Emporio
« Como explicarlo
Rosas silvestres, plateadas
Uvas de oro
Telares de seda satinada
Cuatro,¡incluso más !, amparadoras manos »
Dime sólo una cosa
Has visto el aguijón del escorpión
Los ojos del sin sentido
¿Has hecho algo para todo ello ?
¿Importa el valor ?
¿Valoras lo importante ?
No sabes su significado
Para qué, verdad
sólo hay brillo a tu alrededor
A fin de cuentas...
Es duro, triste
¿qué haras cuando el polvo se introduzca por tus ojos ?
Una mirada vacía en el reflejo
Recordarás para siempre esa cicatriz
Valóralo
Rayo
Mi expresión no dice nada
Sólo observo
Helado el corazón siento
Lo vanal, lo hueco
Se pierde y pierde
Como el rumor del viento
Quiero respirar con la tormenta
Que cale mis huesos
Que desate mis adentros
La mueca de tu cuerpo.
Visita
Tengo que decirte una cosa
¿Sabes qué ?
Ha venido, dijo que se iba
Pero no es tan sencillo
Todo depende de ti
Es tu mente la que suda
La que te encierra
Tú debes conseguir la llave
Puede ser que incluso aparezca en la puerta
El cielo brillará de otra forma
Respirarás
Sólo quiere que le indiques la salida.
Mi corona
El dolor asola tu mente
Puedes hundirte
Formar parte de nuestro reino
Estarás contento
Nosotros te comprendemos
Acomódate en el regazo de éste tu viaje
Eres tú el que elige...
No, al menos por ahora no
Hay pequeñas cosas
Supongo insignificantes allí
Capaces de raptarme
De cambiar todo
Un trono, mi paraíso
Puede existir, será mío y del que quiera venir
Os lo aseguro : no os arrepentiréis
Quiero que todos estéis orgullosos
Y no de mí
Yo tengo mi corona.
A lo lejos
Cuando todo esto pase
Cuando en mi cabeza haya menos sueños
¿Abriré los brazos ?
Sin ser parte de todo o de algo quizás de nada
¿Orgulloso o arrepentido ?
¿Aspirado o airoso ?
¿Estudio o trabajo ?
¿De naranja o de limón ?
¿Amor alrededor ?
¿Odio dentro y fuera ?
¿Vivo o muerto ?
Disfrutaré viendo aquellas fotos
Cuando lo de adelante sea lo que predomine
Cegaré mis ojos
Sobre tus perplejos ojos
Sobre el cuarto desconocido
La ruleta está girando
La noria está girando
Lánzala
¿Lánzate ?
Tal vez miedo
Yo estoy preocupado
La sangre de la herida
La bellota bajo esos sucios dientes
Estoy temblando
La hipocresía del cuerpo
Una mente sin volante
Un coche con caballos
Un carruaje
Yo estoy preocupado
El día del dolor
El día del dolor
No quiero más por favor
Creo que voy a reventar
Muy amable gracias
A su gusto y deseo
Las vendas por fin se han roto
Es sólo un simple coágulo...
Asco
La mierda lleva a la mierda
La fruta podrida es como un perfume
Me encanta tu olor
Cuando las hojas caigan
Resbalarán entre tus manos, sucias
Un feto en desarrollo
¿Futuro o perdición ?
La mierda lleva a la mierda.
Incesante
Me quema no poder quererte
Me siento tan unido a ti
Como un perro a un gato
No sé si deliro, pero así es
Tú no tienes la culpa y lo sé
Ahora más que nunca
La carne es también excitación
Yo he decidido esto
Lo más duro es que creo que me he llevado a la infelicidad
Más aún, a la incertidumbre
Has puesto el listón muy alto
¿Volver ?
Despeñarme o colmar la cima
Ahora es demasiado arriesgado, en todos los aspectos
Para mí, para ti más aún
Puede que sea un estúpido por escribir esto
Quiero gritar, quiero gritar.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)